Zonder jou


Nog een beetje dichterbij schuif ik. Zo goed en kwaad als mogelijk is, druk ik mijn bovenlichaam tegen het bed aan, op zoek naar zoveel mogelijk lijf van jou. Het lukt me om mijn hoofd op jouw schouder te leggen, halverwege je borst en zo blijf ik liggen in de hoop dat de tijd stil kan staan en dit moment voor altijd zal duren. Mijn hand heeft jouw arm vast, alsof ik bang zou zijn dat je zomaar weg zal gaan. Je handen liggen warm onder de deken op het bed. Jouw sterfbed. 

De laatste weken overvallen deze beelden me steeds meer. De laatste dag met jou mama, die zo abrupt kwam dat niemand van ons zich daarop voorbereid had. Vanaf het moment dat ik hoorde dat je was opgenomen toen de dag nauwelijks een paar uur oud was, en je je niet wilde laten opereren (‘maar mevrouw, dan gaat u dood,’ sprak de arts ten overvloede) wisten we allemaal dat dit het moment was, dat we na papa, ook jou zouden moeten gaan loslaten. 

Als er íets was, wat jij nooit gedaan hebt, dan was het mij loslaten. Vooral de laatste anderhalf jaar van je leven, heb je me vastgehouden zoals alleen een moeder dat kan. Je liet je zorgen om mij zien, iets waar je nooit goed in bent geweest. Emoties uiten vond je moeilijk, wat niet betekende dat je het kaas van je brood liet eten, maar er over praten deed je pas na het overlijden van papa. 

En toen ineens lag je daar. Bijna triomfantelijk en met je voeten over elkaar. Nog helder genoeg om van ons allemaal afscheid te kunnen nemen. De morfine deed zijn werk en deed de pijn van het verbloeden verlichtten. En terwijl we om je bed zaten bood je zelfs nog je excuus aan, voor alles wat je niet goed had gedaan. Ach mama! Je hebt gedaan wat je kon, met al jouw littekens van het leven, jouw verdriet en alles wat het leven jou gegeven had! Ik had nooit een andere moeder willen hebben dan jou en vertelde je dat ook. 

Is het raar dat ik die laatste uren van jouw leven mis? Op het bed naast jouw sterfbed ligt mijn zus en het is sereen stil in de kamer. Onze 3 ademhalingen versmelten in elkaar en zijn één. Konden we ooit dichterbij jou en elkaar zijn als tijdens deze uren? Ook al ben je niet meer aanspreekbaar, je bent er nog, want zolang er een ademhaling is, is je geest nog aanwezig. Ik lig met mijn hoofd dicht tegen je aan. Je warme lijf, waaruit het leven langzaam wegstroomt tot het moment dat het hart geen bloed meer heeft om rond te pompen. 

De dagen erna hadden we jouw dode lijf nog om aan te raken en van te houden, tot we jou hebben begraven op 11 december. Precies 60 jaar na je verloving met papa. Precies 1 jaar na mijn scheiding. 

Nu 2,5 jaar later had ik je nog zoveel willen vragen. Tijdens m’n PMA sessies komt er veel naar boven, wat lastig is een plek te geven. Het teruggaan naar het allereerste begin is bijzonder en heftig en vaak begrijp ik de beelden niet die ik herbeleef. Het aan jou vragen kan ik niet, want je bent er niet meer. 

Kon ik nog maar even terug naar die laatste uren. Dicht tegen jou aan, zonder woorden antwoorden krijgen die ik nu zo nodig heb. 

Ik mis je. 

Advertenties

19 thoughts on “Zonder jou

  1. Zo mooi en ontroerend geschreven .Ik zou willen dat ik afscheid had kunnen nemen van mijn Moeder En nee ik bedoel niet dat jouw verdriet of gemis minder is dan het mijne laat ik dat er wel even bij zeggen . Het moet een fijn gevoel geven dat je bij haar was een beetje troost misschien
    Elisabeth

    Liked by 1 persoon

  2. Verdrietig en prachtig tegelijk. Naar mijn (bescheiden;-) mening liggen al je zenuweindjes op dit moment bloot. Alle prikkels en informatie komen keihard binnen. Geloof me, dat wordt echt beter!

    Liked by 1 persoon

Roept u maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s