Wezenloos

Wezenloos. Zo voelde ik me en zat ik erbij toen we eindelijk weer thuis waren. De dag waar we al maanden naar toe hadden geleefd, was heerlijk geweest. Eindelijk een keer neven en nichten, een oom en tante zien zonder dat er iemand begraven wordt, was een dag geworden met een gouden rand. 

Je kent het wel, tijdens een begrafenis wordt vaak gezegd dat we elkaar vooral snel weer eens moeten zien. En vervolgens komt het er nooit van en zie je elkaar weer bij een volgende begrafenis. In april stemden ik met m’n zussen een zaterdag in juli af, die we daarna de familie inslingerde voor iedereen die ook mee wilde. Het liep meteen storm en binnen de korste keren waren 22 van de 30 plaatsen in de boot bezet. M’n neef zou onze gids zijn, succes gegarandeerd dus. Vandaag waren alle 30 plaatsen bezet, met slechts 4 mensen die voor hun, volkomen onverwacht onderdeel werden van onze familiedag. 

Naardermeer!
  We zouden een rondvaart gaan maken op de Naardermeer. M’n lieve moeder en haar broers en zussen zijn daar geboren en opgegroeid, omdat m’n opa er opzichter is geweest. Ze kende de meer als haar broekzak; groeide op als kind van de natuur en kende grote getalen vogels, bloemen, bomen bij naam. Neef Jaap stuurde de fluisterboot behendig langs het riet. Hij informeerde ons van zaken waar ik geen weet van had en ondertussen kletsten we honderduit met nichtjes die ik al jaren niet gesproken had. 
De Verloofde met de jongste broer van m’n moeder

De rondvaart zelf bestond voornamelijk uit riet. Waar je ook keek: riet. Riet all over the place. En water natuurlijk. Het bijzondere was dat ik even daar was, waar mijn moeder als kind altijd was. Dat was fijn. De uitleg van de eendenkooi en hoe dat in zijn werk ging, was interessant. Toch nog iets geleerd!

De eendenkooi

Na afloop dronken we nog wat met elkaar en na het afscheid opperde ik zusdus dat ik graag nog even langs Kooilust wilde rijden: het huisje waar mama geboren en opgegroeid is. We reden de dijk over naar het huisje en werden direct opgemerkt en herkend door de huidige bewoners. 
Voor we het wisten stond ik met zusdus in de achtertuin bij de appelboom. (Onze mannen wachtten in de auto.) Een aantal jaar geleden was ik daar met mama, toen ik haar meenam naar haar ouderlijk huis, waar ze 60 jaar niet naar terug was geweest. Mama wist alle details nog die middag, toen ze onverwacht weer in het huisje was waar ze veel goede maar ook heel verdrietige dingen heeft meegemaakt. Nu was ik terug met m’n zus en stonden we bij de achterkant van het huisje. Ik zag mama weer bij de tuintafel staan en ik zag mezelf weer de foto’s nemen terwijl ze bij de appelboom stond en genoot van het onverwachte bezoek aan haar geboortehuis. 

Mama bij haar geboortehuis
Ik zag haar en ik voelde haar, maar ze was er niet. Zo dichtbij haar, maar vooral zover weg. Zonder mama daar zijn, het klopte niet, maar ik kon er niets aan veranderen. 
’s Avonds naast de Verloofde kwamen de tranen. Het was een fijne dag, maar er miste iets. Er miste íemand. Mama had nog veel meer kunnen vertellen over de Naardermeer dan mijn neef had gedaan. Gelukkig zijn er nog wel haar verhalen over ‘de meer.’ Verhalen die gisteren toch even tot leven mochten komen, omdat ik dáár kon zijn waar mama heel vaak was. 

Het was een fijne dag. 

Advertenties

18 thoughts on “Wezenloos

  1. Wat een bijzondere dag. Ik begrijp je ontlading. Haar emoties moeten daar bijna tastbaar voor je zijn geweest. Als klein meisje, als verliefde jonge vrouw, ruzies, dat voel je gewoon. Wat zul je blij zijn dat je haar een paar jaar geleden nog hebt meegenomen naar het huis.

    Ik vind het zelf ook heel fijn dat ik redelijk veel contact heb met mijn familie. (Met name nichten moederzijds). Ze kennen je van kindsbeen af, het voelt zo vertrouwd, en is zo fijn om ergens bij te horen. Bij Rem zijn familie heb ik dat helaas niet zo.
    Mooi blog, je weet me altijd weer te raken. Zowel met je heerlijke humor als met de wat zwaardere blogs.

    Liked by 1 persoon

    1. Ja ik voelde enorm haar aanwezigheid, dat had ik niet verwacht. Gelukkig is er veel familie en is het contact goed. Volgend jaar gaan we een hofjes & kroegen tocht doen in de Jordaan!

      Liked by 1 persoon

  2. Ik word altijd verdrietig als ik je verhalen lees over je moedertje.
    Wat moet het erg zijn om iemand zo te moeten missen.
    Ik mis mijn moeder ook, die is ongeveer net zo lang dood als de jouwe maar bij mij is het zo anders.
    Wat moet het bijzonder zijn om zo een band te hebben met je ouders.
    Gelukkig kan je lekker huilen bij je liefje en heb je een goede band met je familie.
    Dikke knuffel van mij en niet meer verdrietig zijn hoor. snif.

    Liked by 1 persoon

    1. Wat een lieve reactie! M’n tranen ’s avonds overvielen me, ik had niet gedacht dat ik zo zou doorwerken binnen in mij. Het missen gaat op zich best goed, maar soms zijn er momenten (zoals gisteren) dat ik dan ook maar toe laat en m’n hart laat schoonspoelen door mijn eigen tranen. X

      Like

  3. Wie veel heeft gekregen heeft veel te missen inderdaad. Mijn vader is dit jaar al 11 jaar dood en ik mis hem soms nog steeds. Het Naardermeer is prachtig, toevallig hebben we daar vorig jaar ook een boottocht naar de eendenkooi (en het trilveen) gedaan met een gids van Natuurmonumenten, een bijzondere ervaring.

    Liked by 1 persoon

    1. Wat leuk! Wij zijn ook op het trilveen geweest. Mss had je mijn neef wel als gids, hij doet dit al een aantal jaren.
      Grappig overigens dat onze familie het altijd over ‘de Naardermeer’ en anderen ‘het Naardermeer’ zeggen. Vroeger bij m’n moeder thuis sprak men over ‘de Meer’ vandaar ws.

      Like

Roept u maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s