Papa


Vandaag is het 9 jaar geleden dat mijn lieve vader overleed. Zijn overlijden en afwezigheid hebben hun plek gevonden. De eerste maanden was ik compleet van m’n sokkel door zijn plotselinge overlijden. In die periode schreef ik m’n eerste blogs (toen nog op Hyves) die ik bewaard heb en gisteren weer eens doorlas. 

21 juni 2008 werd hij opgenomen in het ziekenhuis en schreef ik het volgende: 

Sinds een paar weken is mijn vader aan het krak en mikken. Valt van zijn benen, zijn tenen staan haaks aan zijn voeten -doen ze anders nóóit…- heeft zenuwpijn en doorlopend krampen waardoor z´n knieën z´n neus herhaaldelijk toucheren. Hij kan met z´n ogen geen voorwerpen volgen, ziet ernstig dubbel en kan niet goed meer lezen. Hij is ziek. Wat mij betreft, niet gewoon ziek, maar echt heel erg ziek. Zo ziek dat ik, toen ik met mama hem ging bezoeken ins hospitaal ik meteen doorscheurde naar het mortuarium; ik had één afslagje te vroeg genomen en moest een afslag verder hebben om op het parkeerterrein te komen. Foutje. Pa moest er wel om lachen toen ik het vertelde, zo ziek is ie ook weer niet.

Maar zo ziek was hij wél, want zijn toestand vloog in luttele dagen tot ieders verbijstering achteruit.

28 juni 2008:

Gisterenavond is papa overgeplaatst naar het UMC Utrecht. Daar heeft hij en m´n zus 5(!) uur op een arts moeten wachten. Dat is heel lang, hij werd tenslotte niet voor zijn zweetvoeten overgeplaatst…

Zijn toestand verslechterde, 40 C koorts en even na middernacht hebben ze hem geintubeerd en overgeplaatst naar de IC. Daar kreeg hij een hartstilstand en is gereanimeerd met ´succes´. Hij is er nog. Wij zijn gebeld om 2 uur en ik ben naar papa gegaan. Hij was kritiek en we moesten rekening houden dat hij zou sterven. Hij ligt geïsoleerd op de IC. 

Om 7 uur zijn ze hem gaan koelen om de neurologische schade na de reanimatie zoveel mogelijk te beperken. Hij heeft nu een temp van 33 graden. Maar goed dat ie het niet weet: hij heeft een hekel aan kou… Zijn lab.uitslagen zijn erg slecht, zijn nieren kunnen dit niet aan, hij plast niet en de afvalstoffen kunnen dus zijn lichaam niet uit. Vanmiddag is besloten om hem te gaan dialyseren. Naast alle infusen heeft hij ook 3 diepe lijnen, met daaraan ´tig´ infuuspompen en hij heeft een lijn direct in het hart -CVC-. Ze dialyseren hem via de lies. Er is sprake van zeer veel massale spierafbraak, dit is zichtbaar in het bloed.(CK: 51000! Normaal is dit ± 20) Nog steeds weten ze niet wat de diagnose is, het is onbegrijpelijk! Ondertussen begint z’n lever er ook mee te stoppen…

2 dagen later, 30 juni 2008: 

Daar zit ik dan, achter een veel te vies toetsenbordje in het UMC. Als ik binnenkort klachten krijg, dan eerst dit toestsenbord kweken.
Afijn, vannacht bij papa blijven slapen samen met m’n zus. We hebben voor de nacht nog voor elkaar gekregen dat er een ‘niet reanimeren’ beleid is afgesproken. Ze zouden er nl zo weer op springen als ie een hartstilstand zou krijgen. Wij dachten dat er een NR beleid was, maar men vond hem ineens weer ‘te goed’ om het niet te doen. Papa’s temperatuur blijft laag, hij kan niet zelf warm worden; pa’s bloed stolt niet meer, ze hebben vannacht 1,5 liter -oud- bloed uit z’n maag gehaald. De sondevoeding is nu gestopt. Gisteren is de dialyselijn in z’n lies gesneuveld. Ontploft eigenlijk, omdat de filters verstopt waren. Hij heeft nu een nieuwe dialyselijn en op de plek van de vorige lijn heeft 18 uur een klem gestaan omdat hij daaruit bleef bloeden. Ze geven ook aan dat ze bijna met hun rug tegen de muur staan. 

Het volgende was misschien het wel meest bizarre moment, ik zie het nog zó voor me: 

Toen ik gisterenavond bij hem terug kwam gaf ik hem een kus op z’n hoofd en ik schrok. Ik dacht: dit is mijn vader niet, ik sta hier een vreemde man op z’n hoofd te kussen. Ik keek op en zag daar ‘gewoon’ m’n eigen papa liggen. Gek he? Het is onder al die slangen en apparatuur toch echt m’n eigen vader die hier ligt. 2 weken geleden liep ie nog op de camping te keutelen en was er nog niets aan de hand en nu glijdt ie steeds verder weg. We verwachten niet meer dat ie wakker gaat worden, hij wordt slapend gehouden. 

En toen kwam de 1e dag van juli. Een gewone dag en datum, die daarna nooit meer gewoon 1 juli zou zijn. 

1 juli 2008: Vanmiddag om 15.50 is papa overleden in het UMC Utrecht. We zijn heel verdrietig, maar in ons verdriet mogen we zeker weten dat papa ‘thuis’ is bij zijn Hemelse Vader.

Het is nog niet te bevatten en te begrijpen dat papa er niet meer is.
Ik was vanmiddag onderweg naar het UMC met een tas vol kleding om vannacht weer bij papa te blijven met Anne. Marjolein was net naar huis, wij wisselden elkaar af. Toen ik op de afslag UMC reed, belde Anne, dat papa net een ´crisis´ had gehad. De artsen hadden hem er met veel medicatie uit kunnen krijgen, maar papa´s hart redde het niet veel langer meer.

Iedereen is gebeld en om even na half 4 waren we compleet op Onslow na. De artsen hebben eerst de medicatie die het hart ondersteunde gestopt en de beademing verandert in alleen ondersteuning. Papa was zo ziek dat hij direct is overleden toen de infusen uit gingen. Wij waren dicht bij papa en dat voelde erg goed. Ook daarna hebben we de tijd gehad om bij hem te zijn, hem vast te houden, hem te wassen en te verzorgen. Wij wisten dat papa van ons hield en papa wist dat wij van hem hielden; we konden het soms niet vaak genoeg tegen elkaar zeggen als we bij elkaar waren.

Lieve papa, bedankt dat je mijn vader bent geweest en dat ik jouw naam draag! Ik houd van je! 

Het voelt soms nog als de dag van gisteren, omdat de situatie heftig was. Inmiddels zijn we 9 jaar verder en is mama ook overleden. Ik mis m’n ouders, maar het is de natuurlijke gang van zaken. Ik denk in liefde aan hen terug en ben dankbaar dat zij mijn ouders zijn geweest. 



Advertenties