Tippi-Wan

Helemaal in de gloria ben ik. Sinds vanmorgen 10:52 uur hebben de zoon en ik een baby in da house. We noemen haar Tippie-Wan! (Jaja, naar de moordlustige nanny uit Gooische Vrouwen. Dat belooft wat!) 

Als ik de ruimte had gehad, zou ik een dierentuin in m’n achtertuin hebben. Helaas ontbreekt het mij aan ruimte, geld en kennis om een hele veestapel in leven te houden. Wat wel lukt is het kleinere spul. Om jullie geheugen op te frissen: Marie-Anthoinette mijn dwerghamster die 2,4 jaar oud mocht worden en vorig jaar april is bezweken aan een wangzakverzakking. Triest ja, ik ben er pas sinds kort overheen. 

Vlak na het overlijden van mama, nam ik 2 forpussen in huis. Kiwi en Lani, prachtige beestjes en ze zouden niet of nauwelijks geluid produceren. Dat is fijn, want ik kan slecht tegen gekrijs en geschreeuw van wie dan ook, dus ook niet van vogels. Kiwi en Lani hadden het reuze naar hun zin: ze vlogen los zodra ik thuis kwam en hadden hun eigen hoekje met klimgerei en speeltjes voor het raam. Grote kooi waar ze in konden verdwalen en zelfs een rondje in konden fladderen. 

Kiwi was semi-tam, die kon ik nog wel pakken als het nodig was. Lani niet. Die sperde zijn snavel al wagenwijd open zodra ik in de buurt kwam en hij had er geen moeite mee om mij tot bloedens toe te bijten. Maar goed, kan gebeuren. Samen zijn ze een hecht setje, die bij het krieken van de dag, middag en avond een krikje deden om de onderlinge band te verstevigen. Zouden veel mensen een voorbeeld aan kunnen nemen. 

Echter. Vogels zijn niet zindelijk. Dat weet ik, dat wist ik. Wat ik niet wist is dat forpussen met stip op 1 staan als zijnde de allerbeste schijtlijsters. On-ge-lo-ve-lijk! Als ze een wind lieten ging het al mis en vloog de zeer dunne forpusontlasting je om de oren. De gemiddelde man is er niets bij!

Maandelijks stond ik de muur naast en achter de kooi te sauzen. M’n laminaat was een glijbaan geworden als ik die niet wekelijks op m’n oude knietjes schoonmaakte. De grond rondom de kooi heb ik de laatste maanden ingepakt met karton om de vloer te redden. M’n vanmijnmoedergekregen kast: onder de forpusshit. De forpussen in kwestie hadden overigens geen enkele last hiervan: zodra ze kramp kregen, hopsakee kont naar achteren en lós!  

Gisteren nadat ik m’n rug weer eens gebroken had op de kooi en wijde omgeving van de kooi, was ik er helemaal klaar mee. Binnen een uur stonden mijn schijtlijsters op marktplaats en nog eens een uur laten waren ze gereserveerd. Dat zal ze leren! Kiwi en Lani komen in een volière bij parkieten en valkparkieten. Alle ruimte, lekker buiten en je kan nog eens van bil met een soortgenoot. Wat wil een forpus nog meer? Ze werden opgehaald en toen ging het mis…

De man die ze kwam halen vertelde dat hij jonge, hele jonge parkietjes had, die vandaag naar de winkel zouden gaan. Je raad het al: het mooiste, liefste en tamste baby parkietje zit nu bij mij! Aan huis gebracht door dezelfde man die Kiwi en Lani kwam halen. Kiwi en Lani hebben hun eerste nacht overleefd, alleen heeft hij Lani discreet los moeten maken, toen hij een parkietenpoot in z’n snavel had. ‘Gotsie, doet ie anders nooit,’ piepte ik. Kudtvogel. 


Ik ben blij. Een tamme parkiet is vele, vele malen gezelliger en ontspannender dat 2 schijtlijsters, waarvan de een je opvreet. De zoon is ook blij met een eigen Tippi-Wan en zat er al mee op z’n schouder te tutten. Jongste kwam op kraamvisite en Tippi storte bij hem in slaap in z’n nek. 

Welkom Tippi-Wan, ik hoop dat je heel oud mag worden! 

Advertenties