Strijken

Ik trok nog net niet wit weg met m’n lichtbruine bekje, toen ik, voor ik m’n hakken in bed zwiepte, de stekker van de strijkbout nog in het stopcontact zag zitten. Het was inmiddels zondagavond iets na 23 uur.

Heel veel huishoudelijk talent of hobby’s heb ik niet en zonder te stotteren kan ik rustig hardop zeggen, dat strijken met stip onderaan staat. Niet dat ik het niet kan, maar omdat ik het gewoon stom werk vind. Ooit had ik een collega, die streek zelfs haar sokken, washandjes en onderbroeken. Alles wat gestreken kan worden, streek zij. Ze had als vrijgezel blijkbaar tijd zat en is toen ze trouwde verhuisd naar Urk. Zegt genoeg, lijkt me, ze strijkt inmiddels alweer vele jaren alles glad óp Urk, inclusief het drankprobleem van haar echtgenoot. Maar dat terzijde, ik dwaal enorm af. 

Van mijn vader zaliger kreeg ik ooit eens een strijkbout. Dezelfde als mijn moeder had, helemaal hip en hot, die hij had gespaard van de Shellzegeltjes en dus helemaal gratis ende voor niets mijn kant op kwam. Het was een weergaloos stukje vernuftig design, wat bol stond van de extra knopjes, spraystanden en zelfs met een beveiliging tegen doorbranden. Dat laatste leek mij wat overdreven, in mijn geval, want ik strijk alleen in uiterste nood en nooit langer dan strikt noodzakelijk en met een oxazepam onder m’n tong.

Om even uit de wereld te helpen dat uw Soof een lui mensenkind is, nee zeg!  Jongste was nog geen 3 toen ik kostwinner werd, omdat de huidige ex de wao in ging. Daarvoor werkte ik ook, maar minder en had ik meer tijd voor huishouden en aanverwante bezigheden. Toch is strijken nooit een hobby van me geweest. Natte was flink uitkloppen en strak ophangen. Als het droog is, niet wachten tot het afbreekt, maar vlot strák opvouwen en hopsakee de kast in. Niets aan de hand. Na een kwartier gebruiken van ongestreken dekbedovertrekken of dragen van t-shirt, onderbroeken, sokken of spijkerbroeken zie je er niets meer van. Soms streek ik wel hoor, zo erg is het nu ook weer niet. Over bloesjes van de jongens of mijzelf en linnen zomerse niemanddalletjes of andere absolute noodzakelijkheden, wilde ik nog wel eens een strijkbout trekken. Zo moeilijk is het niet. 

Bij de divorce heb ik 90% van de inboedel achter gelaten. Dom ja, maar veiligheid was toen belangrijker dan spullen. Wat ik wel meenam, was de strijkplank en de van mijn vader gekregen strijkbout. Onslow riep nog hoe hij dan moest strijken, maar vroeg zich verder niet af hoe ik dan moest koken, slapen, zitten, eten, stofzuigen, liggen en vriezen. Afijn, de strijkbout staat bij mij en nog altijd kraai ik ‘Victorie’ als ik weer eens strijk.

Zo hadden we zaterdag broer&zussendag. Voor de gelegenheid wilde ik een dun katoenen vestje meenemen, want het kan flink afkoelen op het strand. Dus streek ik zaterdag op mijn bed -de strijkplank staat in de kast en dient als kapstok- mijn dunne katoenen vestje even snel. Ik had nog haast ook, want op het laatste moment moest ik nog van alles en nog wat. Maar, vestje was gestreken en ik zou niet voor schut lopen die avond. Ik gooide nog wat andere kleding in een tas, ondergoed en sokken en draafde naar beneden. Na een knuffel van oudste verdween ik met een auto vol tuinstoelen, boodschappen en mijn vers gestreken vestje naar de Verloofde. Daaaaaag, fijne dag, tot morgen! 

Ruim 32 uur later staat mijn huisje er nog. De gillende brandweersirenes die ochtend waren voor een huis 4 straten verderop, zag ik op P2000 wat ik dan toch even controleer als ik bij de Verloofde ben. Het is een wonder, blijkt nu, want voor hetzelfde geld had mijn eigen optrekje afgefikt door de door mij vergeten stekker in het stopcontact van de strijkbout! Een strijkbout! Ik moet er niet aan denken, dat het kreng in brand had gevlogen omdat ik, dienooitstrijkt!, brand had veroorzaakt omdat ik ook eens een keer een vestje streek. De horror! 

Voor ik zondagavond in slaap viel, bedankte ik m’n lieve vadertje nog maar eens. Die pa van mij die was zo gek nog niet, met zijn strijkbout-cadeau met vernuftige snufjes inclusief de extraodinaire beveiliging tegen het doorbranden. 

Het vestje heb ik trouwens niet eens aan gehad. Het was veel te warm op het strand… 

Advertenties