Raar 

Hoewel ik doorgaans weinig tot geen afwijkend gedrag vertoon, gaat er ergens toch iets mis. Je ziet het niet, ík zie het niet en sterker nog, ik voel het ook niet. Toch gaat het mis. Wat is er aan de hand?

Nou het zit zo. Niet lachen aub. Al geruime tijd draait de linker broekspijp van mijn broeken naar binnen. Hoe strakker de broek, hoe meer de pijp naar binnen draait. Om ramgek van te worden. In het begin dacht ik nog, dat het aan de broek lag. Verkeerd geknipt en in elkaar gezet. Dat zou zomaar kunnen, gebeurt met bloesjes en andere kledingstukken ook wel eens. Dat merk je dan pas na een paar keer wassen, als het rugpand halverwege je buik en boezem zit en het voorpand op je billen hangt. Tegenwoordig ben ik daar erg alert op, ieder t-shirt of wat erop lijkt, bekijk ik nauwkeurig en houd ik tegen het licht of het niemandalletje niet scheef in elkaar is genaaid. Zal mij niet gebeuren meer. Wha!

Met broeken is het anders. Bij het passen mankeert er niets aan. Zolang ik niet op m’n rug in het pashokje lig te kronkelen om de broek dicht te snoeren en na het passen bij het uittrekken van de aan te schaffen broek, ook m’n onderbroek niet meteen spoorloos verdwijnt, ben ik allang blij. Voorwaarde is, dat ik erin moet kunnen zitten. Staand lijken alle broeken al snel te passen, maar als je eierstokken in je hals kruipen zodra je ermee gaat zitten, is de broek voor mij te krap. Ik kan er niet tegen. 

Afijn. Is de broek eenmaal gekocht dan kan ik er donder op zeggen dat het binnen een paar weken mis gaat. De linker pijp begint een eigen leven te leiden en trekt naar binnen. Horror mensen, horror! Als ik nu net als onze schoenmaker van vroeger een klompvoet, waterbeen of andere aangeboren afwijking zou hebben, dan zou ik het nog snappen. Dan trekt het been en dan trekt dus ook de pijp. 

Aan mijn been mankeert echter niets. Nou ja, niets zichtbaars. Ik loop als een jonge gnoe zonder over m’n eigen voeten te struikelen. Ook vind ik op onbewaakte ogenblikken mijn linker been niet onverwacht in een stand terug, waarin het niet geboren is. Been zwaait niet uit tijdens het lopen; been doet geen pijn; been heeft geen trekkingen, been is spatader-vrij, heeft geen klutsknie, kalknagels, eelthiel, hamertenen of andere onvolkomenheden. Maar toch. De linker broekspijp draait naar binnen. Altijd. Overal. Dat is toch raar?! 

Wat nu? Ik ben al een keer met een broek teruggegaan en heb gevraagd of er meer mensen zijn die hier last van hebben. Nee dus. Nah jah, zelden. En dan zeker niet bij alle broeken mevrouw, dat kan niet aan de broeken liggen. Dat is idioot. Mijn been doet raar en ik merk er niets van! Je kan voor minder worden opgesloten tegenwoordig, dus het wordt nog oppassen geblazen ook. 

Misschien is het een teken dat ik als echt meisje eindelijk eens aan de rokken moet. Gewoon lekker degelijk en makkelijk. Hoewel het me niet zou verbazen als die ook zouden gaan draaien; heb ik weer. Ik heb een hekel aan rokken, draag ze alleen als ik ontoerekeningsvatbaar ben en dan nooit langer dan een paar uur achter elkaar. Ook raar ja, ik weet het. Ondertussen zit ik ermee. Wie het weet mag het zeggen.